Chrześcijańskie Kościoły Boga

[DB22]

Święte dni Boga

(wydanie 1.0 20020701-20020701)

Większość ludzi w świecie czczą religijne święte dni i narodowe święta, które w Biblii nie wspominały się Bogiem w szeregu tych, które trzeba czcić. W tym artykule mowa pójdzie o tym, co właśnie, według Boga, powinniśmy robić w rzeczywistości.

Christian Churches of God

PO Box 369,  WODEN  ACT 2606,  AUSTRALIA

E-mail: secretary@ccg.org

(Wszystkie prawa zastrzeżone © 2002 Diane Flanagan and Wade Cox)

 (tł. 2005)

Niniejszy artykuł bez zmian i opuszczeń może być kopiowany i kolportowany. Podanie imienia I adresu wydawcy oraz znaku praw autorskich jest obowiązkowe. Kolportowane kopie są bezpłatne. Krótkie cytaty mogą być włączane do artykułów krytycznych lub recenzji bez naruszenia praw autorskich.

Ten artykuł można znaleźć w Internecie pod adresem:

http://www.logon.org oraz http://www.ccg.org

Święte dni Boga [DB22]


Większość ludzi w świecie obchodzą święta, które różnią się od wspomniętych Bogiem w Biblii świętowań. Niektóre z istniejących święt są narodowe, co znaczy, że tego dnia zaszło bardzo poważne dla kraju wydarzenie. Niektórzy ludzie czczą określone dni zgodnie z własnymi religijnymi poglądami. żeby zrozumieć, co mówi Bóg o świętych dniach, trzeba zwrócić się do Biblii.

Prawdziwi chrzyścijanie czczą Jedynego Prawdziwego Boga (Pwt 6:4; J17:3; 1Tm 6:16; 1J 5:20) i przestrzegają Jego Praw i Przekazań (Ap 12:17;14:12;22:14). Swój plan uratowania Bóg przekazał w świętych Dniach. Jeżeli przysłuchamy się Boga i naśladujemy Jego Prawo, zostajemy potrzebni Jemu, i On bierze nas pod Swoją opiekę.

 

Niedzielny szabat

W czwartym przekazaniu wyraźnie mówi się: Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić (Wj 20:8-11; Pwt 5:12-15). Szabat jest wiadomością  Boga ludziom. Ona jest przyznaczona po to, żeby przypominać nam, kto właśnie jest naszym Twórcą. Szabat służy specjalnym układem (zaleceniem) między Bogiem a Jego ludźmi nazawsze. świętowanie szabatu to przyjemność, ponieważ to jest dzień, który spędzamy z naszą rodziną i ludźmi, którzy wierzą w to samo, co i my. ,,Sabbath” to siodmy dzień tygodnia, to jest sobota. To nie pierwszy dzień tygodnia – poniedziałek, o czym nas stara się przekonać większość kościołów.

Biblia mówi nam, że sześć dni w tygodniu powinniśmy pracować (Wj 20:9,11), a dzień siódmy (sobota) jest dniem odpoczynku od wszystkich codziennych spraw (Wj 20:8,11). Ten dzień powinniśmy uważać za święty i po możliwości zbierać się razem, żeby uczyć się posłuchać Boga jeszcze pełniej. Jeżeli przyjdziemy do rozumienia znaczenia świętowania szabatu, wkrótce nam zostaną zrozumiałymi i inne święte Dni Boga. Nie wolno kupować, sprzedawać lub pracować

na Nowiu księżyca lub podczas corocznych świętych Dni, które należy czcić jak i niedzielne szabaty (Jr. 17:21-21; Am. 8:5; Ne.10:28-31; 13:15-19). Dokładniej o tym, jak trzeba prawidłowo świętować szabat oraz o tym, dlaczego to jest tak ważne, można przeczytać w artykule Dzień szabatu [DB21].

 

Nów księżyca

Każdego tygodnia dla obcowania z Bogiem jest przeznaczony osobny dzień- sobota. W każdym miesiącu także istnieje dzień, który powinniśmy spędzać w modlitwie i poznaniu Boga. Ten dzień nazywa się Nów księżyca. Każdego roku bywa dwanaście dni Nowiu księżyca. Niemniej, siedem raz na dziewiętnaście lat ich liczba równa się 13, ponieważ jeden Nów księżyca dodaje się, żeby kalendarz odpowiadał porom roku. Nasz Bóg to Bóg prawa i porządku, dlatego nawet tutaj jest wszystko punktualnie zorganizowane. Nam jest potrzebny kalendarz, żeby mieliśmy możliwość obchodzić święte Dni Boga w potrzebny czas. Dokładniej o Kalendarze Boga można dowiedzieć się w artykule święty Kalendarz Boga [DB20].

Nów księżyca to pierwszy dzień pierwszego miesiąca. To dzień szabatowy i na nowiu księżyca nie wolno pracować (Am 8:5). Nów księżyca może wypaść na jakikolwiek dzień miesiąca i powinniśmy zawczasu dowiedzieć się, na jaki właśnie dzień on wypada, żeby mieć możliwość przygotować się do niego. Chrzyścijańskie Kościoły Boga mają taki kalendarz, w którym dni nowiu księżyca są podane dla wszystkich miesiąców na cały rok.

W czasach Starego Testamentu ludzie przychodzili mówić z prorokami na Nowiu księżyca (1Sm 20:5,18; 1Krl 4:23). Wczesny kościół w ciągu stuleć przestrzegał Nowiu księżyca i szabatów (Kol 2:16). Nów księżyca symbolizuje sobą odnowienie, i, kiedy Chrystus znowu przyjdzie na ziemię, żeby rządzić planetą, te święta będą czcić wszędzie (Iz 66:23;Ez 45:17;46:1,3,6). Jeżeli ludzie nie posłuchali, następowała kara, naprzykład w wyglądzie nieobecności deszczu, który był wprost konieczny.

W historii wielokrotnie zdarzało się tak, że ludzie Boga przestawali prawidłowo przestrzegać Jego kalendarza i nawet zwracali się do pogańskich bogów. Jednak Jedyny Prawdziwy Bóg zawsze przysyłał na ziemię proroka, który zwracał ludzi do Bożego Prawa. Kiedy prorok znowu zaczynał czytać prawo, wszyscy rozumieli, że postępowali nieprawidłowo. Po temu oni znowu zwracali się do dróg Bożych. Więc, można powiedzieć, że zwracanie się znowu do dróg Bożych ciągnie za sobą nowe zwracanie się do Praw Bożych. Mowa idzie o prawidłowym przestrzeganiu i świętowaniu zgodnie z wolą Bożą, którą niesie Biblia, takich święt, jak szabat, Nów księżyca, święta i święte Dni. W księżycowym roku jest dwa dodatkowych dni Nowiu księżyca. Pierwszy dzień Nowiu księżyca miesiąca Abiba (marzec/kwiecień) zaczyna nowy rok za kalendarzem Boga. Każdego roku data zmienia się. Czasem ten dzień wypada na marzec, czasem na kwiecień. Widocznie, że dzień 1 stycznia, który większością ludźmi jest uważany za początek nowego roku, nie ma nic wspólnego z Kalendarzem Boga.

Z Biblii nam jest wiadomo, że w pierwszym dniu miesiąca dziejało się wiele ważnych wydarzeń. W tym dniu w czasach Noego zdarzyło się odrodzenie ziemi, kiedy po potopie zeszła woda (Rdz 8:13). Przybytek wraz z Namiotem Spotkania były także postawione Mojżeszem w pierwszym dniu miesiąca (Wj 40:2). Odbudowy drugiej świątyni Ezdraszem także zdarzyło się pierwszego dnia miesiąca (Ezd 7:9).

Szczególnym świętem nowiu księżyca jest święto Trąb. Ten dzień jest siódmego Nowiu księżyca i jest uważany za święty.

Coroczne święte dni

Wiadomości o świętych corocznych dniach spotykają się w Księdze Kapłańskiej 23:1-44, Liczbach 28,29 oraz w Księdze Powtórzonego Prawa 16:1-16. Za pomocą świętych Dni Boga każdego roku nam daje się Plan Uratowania. Patrz także artykuł Boży pomysł Uratowania [DB30]. święte dni dzielą się na trzy okresy zbioru plonów. Trzy razy w roku mężczyzny powinni byli przedstawać przed Bogiem i przynosić ofiary (Wj 23:14-17;34:23,24;Pwt 16:16). Zaś my trzy razy w roku udajemy się tam, gdzie jest napisane imię Boga. To znaczy, że głowy Kościołu postanawiają, gdzie spędzać świętowania. Obchodzić ich w domu nie można (Pwt 16:2, 15,16).

Niemniej, istnieje wyjątek, który jest w trzecim roku siedmioletniego cyklu. W ciągu tego roku pieniądze, które wykorzystujemy zwykle po to, żeby obchodzić święta, powinne być oddane do Kościołu (lub kapłanowi), a same święta trzeba obchodzić za miejscem zamieszkania. Pieniądze zbierają się i przechowują się na specjalnym rachunku po to, żeby być wykorzystanymi na korzyść biednych w ciągu następnego siedmioletniego okresu (Pwt 14:28-29).

Pierwszy zbiór plonów nazywa się Przechodzenie (Pascha). W tym dniu wspominamy o ofierze Zbawiciela i o Jego śmierci na kołu. Drugim świętem jest Pięćdziesiątnica (Dzień Trójcy), która jest uważana za dzień zbioru plonów Kościołu i tych, kogo nazywają ,,wybranymi”. Okres trzeciego zbioru plonów ma nazwę święta Kuczek. Ten zbiór plonów symbolizuje sobą odwrót ludzkości i aniołów od bałwochwalstwa i powracanie do Jedynego Prawdziwego Boga. Te święto pokazywa sobą nasze nawrócenie przed Bogiem.

Oto te święte Dni:

Te dni są uważane za święte i powinne czcić się jak szabaty. One są znakami nazawsze danymi Bogiem ludziom (Wj 31:13,17;Ez20:12,20).

Pascha

Historia Paschy przedstawia sobą historię uratowania narodu Jzraela. W głębszym znaczeniu ona symbolizuje sobą uratowanie całej planety. Wyprowadzenie za Bożą pomocą narodu Izraela z Egiptu faktycznie znaczy wybawienie nas samych od naszych grzechów. W przyszłości cały świat będzie zwolnony od grzechu. To zwolnienie przedstawia sobą oczyszczenie od wady, które zacznie się w pierwszym dniu pierwszego miesiąca (Abiba) i przedłuży się 21 dzień. Ten czas nazywają ,,oczyszczeniem świątyni”. Jeżeli otrzymaliśmy chrzest, będąc już dorosłymi, my i przedstawiamy sobą tą świątynię. Ochrzczoni dorośli chrześcijanie Kościołu powinni przestrzegać postu w siódmym dniu pierwszego miesiąca za tych, komu drogi Boga są jeszcze nieznane (Ez 45:17-20). Dziesiątego dnia pierwszego miesiąca wybierali baranka, który powinien był zostać paschalnym barankiem (Wj 12:3). Naród Jzraela wiedział, że baranek powinien być bez skazy, samiec, jednoroczny (Wj 12:5).

Mojżesz powiedział Izraelitom, jak trzeba obchodzić Paschę, o czym on dowiedział się od Anioła Jehowy. On powiedział Izraelitom, że jeżeli ich rodziny są niewystarczająco wielkie po to, żeby zjeść całego baranka, one mogą podzielić go z jakąś rodziną (Wj 12:4).

Wieczorem czternastego dnia misiąca Abiba Izraelici zaczynali zabijać baranków dla Paschy (Wj 12:6). Im było powiedziano wziąć ich krew i pokropić nią odrzwia i progi domów, w których będą spozywać Paschalnego baranka (Wj 12:7). W tym czasie ludzie nie powinni byli  opuszczać swoie domy (Wj 12:7-13). Krew na odrzwiach służyła znakiem tego, że skaza, która zaczęła się tamtą nocą w Egipcie, obejdzie stroną ten dom i wszyscych znajdujących się w nim (Wj 12:13). Izraelici powinni byli upieć baranka w całości i jeść go z gorzkimi ziołami i niekwaszonym chlebem (Wj 12:8). Resztki baranka nie powinne były zostawać do ranku, wszystko, co zostało, powinno było być spalone w ogniu (Wj 12:10). W noc na piętnasty dzień Pan poraził wszystkich pierworodnych Egiptu. Nie było ani jednego domu, gdzie nie byłoby zmarłego lub zginionego bydła (Wj 12:29). Właśnie po temu faraon pozwolił Izraelitom opuścić Egipt i iść oddawać pokłony swemu Bogu, co im i było przeznaczone. Ta noc na zawsze powinna zostać w ludzkiej pamięci (Wj 12:24). Patrzcie także artykuł Mojżesz i Wyjście [DB16].

Wydarzenia, które dziejały się w dawnych czasach, mogą służyć kluczem dla objaśnienia tego, co dziejało się później. Baranek przyniesiony w ofiarę na Paschę symbolizował przyszłe przyjście Jezusa Chrystusa, który sam został tym Barankiem (1J 1:29-30;1Pt 1:19). On został doskonałą ofiarą (Hbr 7:27; 9:12;10:10-14;1Pt 3:18), czym zapewnił możliwość naszego przyjednania do Boga Ojca. To było pierwszym przyjściem Chrystusa na ziemię w obliczu człowieka, i On przyszedł, żeby zostać Najwyższym sędzią. Podczas swego przebywania na ziemi Chrystus czternastego dnia pierwszego miesiąca jadł świętą wieczerzę (Mt 26:20.25;Mk 14:12-26;J 13:26). Ta wieczerza odbywała się w noc przed paschą, kiedy powinien był być zabity baranek. W swoją ostatnią noc na ziemi Chrystus wprowadził nowe symbole dla chrzczonych członków Kościołu (Mt 26:26-30;Mk 14:22-26;Lk 22:15-20; J 6:53-58). Tymi symbolami zostały umywanie nóg (J 13:1-5), oraz przyjęcie ciała i krwi Chrystusa. To wszystko otrzymało nazwę Pańskiej Wieczerzy. Ta ceremonia spędza się tylko dla dorosłych czrześcijan. Pańska Wieczerza jest symbolem corocznego odnawienia naszej czrzyścijańskiej zgody z Bogiem. Ona jest jedna z tajemnic Kościołu.

Tylko jeden raz na rok przyjmujemy chleb i wino Pańskiej Wieczerzy. To nie ma nic wspólnego z tym, co w innych kościołach nazywa się ,,świętą komunią” i może przyjmować się każdego tygodnia i nawet każdego dnia.

Więc w dniu czternastego Abiba ludzie gotują jedzenie dla Nocy Rześkości.Czas trzy godziny dnia Abiba także jest ważny, ponieważ symbolizuje sobą ofiarę Chrystusa. W 30 roku naszej ery w tej chwili, kiedy był zabity pierwszy Paschalny baranek, Chrystus zmarł na kołku. Najbliższe przyjaciele Chrystusa poprosili pochować Go w trumnie w skale, znajdującej się niedaleko od tego miejsca, gdzie On zmarł (Mt 27:57-66). On był  pochowany do nadejścia ciemności (patrz artykuł Kto jest Jezus?[DB2]).

Z nadejściem ciemności 15 dnia pierwszego miesiąca zaczyna się Noc Rześkości .Tej nocy zniszczenie przeszło po ziemi Egiptu (Wj 12:12; 29:30). Bardzo ważnie tego dnia zebrać się razem z braćmi więrzącymi i spożywać baranka z gorzkimi ziołami i niekwaszonym chlebem. Ta noc przeznacza się dla modlitw i poznania Boga, ona jest bardzo ważna i, kiedy dzieci pytają ,,cóż to za święty zwyczaj?”(Wj12:26), ludzie objaśniją im znaczenie tej nocy i jej symbolów, żeby wszyscy mogli usłyszeć i nauczyć się bać się Boga (Pwt 4:10;10:12,20;14:23;17:19;31:12-13).

Dzień 15 Abiba jest corocznym świętym Dniem, kiedy wszyscy powinniśmy zbierać się razem (Wj 12:16). Tego dnia zaczynają się Dni Przaśników. Bóg mówi nam usunąć z domów wszystkie kwaszone (drożdżowe) ciasto, dopóki będzię świętować się Pascha (Wj 12:15). To znaczy, że trzeba pozbyć się szybko podnoszącej się mąki, zakwaski, sody i drożdżowego ciasta, które mogą znajdować się w kredensach, piecach, lodówkach i temu podobnie.

Należy oczyścić opiekaczy i spiżarnie, gdzie to wszystko może przechowywać się, przygotowywać się lub używać się do jedzenia. To zajęcie może wymagać fizycznych sił, ale przy tym nie powinniśmy zapominać o prawdziwej przyczynie tego sprzątania, której jest Pascha i Dni Przaśników.

Nam jest przepisano jeść chleb i bułki, pierogi, ciasta lub herbatniki, ponieważ one zawierają w siebie zakwaskę lub drożdże. Zakwaska jest używana po to, żeby wyroby podnosiły się. Dodana do czegoś zakwaska robi się częściu całości.

Chrystus zmarł w dzień w środę. Jak i w historii Jana, która była wiadomością, On znajdował się w grobówcu trzy dni i trzy nocy. Patrzcie także artykuł Kto jest Jezus? [DB2]. Chrystus zmartwychwstał wieczorem w sobotę. On wzniósł się o dziewiątej ranku w niedzielę. Ofiara Jezusa Chrystusa była doskonała. Każdego roku podczas świętowania Dni Przaśników w pamięć o tym wydarzeniu czcimy Dzień gestu Kołysania Snopa (Kpł 23:10-14).

Dzień gestu Kołysania Snopa nie jest świętym Dniem i po dziewięciu czasach nabożeństwa możemy iść do domu i powracać do naszych zwykłych spraw. Od tego dnia rozpoczyna się odliczenie pięćdziesięciu dni do Pięćdziesiątnicy (Kpł 23:15,16). Zaczynamy liczyć pięćdziesiąt dni w kalendarze, po których nadchodzi Pięćdziesiątnica.

Każdego z siedmiu dni święt Przaśników odbywa się nabożeństwo. Siódmy  dzień święt jest świętym Dniem. Ten dzień przychodzi się na 21 Abiba i czci się jak szabat (WJ 12:15-18; Kpł 23:8; Pwt 16:8).

Jeżeli człowiek nie może przyjąć Paschę, ponieważ czeka dziecka lub znajduje się w drodze, on lub ona ma możliwości zrobić to podczas drugiej Paschy, która obchodzi się za miesiąc po pierwszej (Lb 9:6-13).

W tym czasie, kiedy obchodzimy Judejską Paschę, wiele inne kościoły obchodzą swoją paschę (ang.Easter). O tym mowa pójdzie w innych artykułach, gdzie dowiedziemy się, że to święto ma pogańskie kornie  związane z kultem bogini Isztar (ang. Earter wymawia się jak Istar). To święto przyszło na zmianę Judejskiej Paschi po dyskusji między kościołami na temat prawdziwej daty Pańskiej Wieczerzy. Ta dyskusja także jest znana jak Polemika o Czternastu Dniach. Quartodecimam znaczy czternaście. Jednak nam jest wiadomo, że nie wszyscy chrześcijanie zgodzili się z tym postanowieniem i niektórzy świętują nadal dzień Pańskiej Wieczerzy w tym samym dniu.

Pięćdziesiątnica

Pięćdziesiątnica to dzień drugiego zbioru plonów. Ten urodzaj symbolizuje sobą wybranych. Do nich należą ludzie wezwani Bogiem w nasz czas, oraz ludzie, których już nie ma przy życiu ale którzy byli wezwani Im podczas ich ziemskiego istnienia. Oni rozumieją Pomysł Boży i oni posłuchają wszystkiego, co On wskazuje im. Jak już to się mówiło wyżej, Pięćdziesiątnica świętuje się w pięćdziesiątym dniu po dniu święta Więzania Snopów. Ten dzień także wypada na niedzielę. To symbolizuje, że Bóg daje nam jubileuszowy okres, który trwa pięćdziesiąt lat po to, żebyśmy mogli całkowicie zrozumieć Jego pomysł. Ten okres włącza w siebie siedem pełnych szabatów (Kpl 23:15,16;Pwt 16:9).

W 30 roku przed naszą erą tego dnia apostołowie zebrali się razem, jak rozkazał im Chrystus. O dziewiątej godzinie ranku na nich zszedł święty Duch (Dz 2:14). Apostołowie napełnili się Duchem świętym i zaczęli mówić, zwracając się do tłumu. Przy tym każdy z obecnych przedstawicielów różnych narodów usłyszał ich mowę na swoim ojczystym języku. Tego dnia w wiarę byłi obróconi 3000 człowiek (Dz 2:41).

W naszych dniach idziemy obchodzić Pięćdziesiątnicę w miejsce, gdzie jest napisane imię Boga (Pwt 16:6; Mt 26:17-19). To jest jeden z trzech dni na rok, kiedy trzeba przynosić ofiarę (Pwt 16:10). W tym czasie świętujemy szabat i Dzień Pięćdziesiątnicy z ludźmi Boga (Pwt 16:10). Oba te dni trzeba obchodzić jak szabat (Lb 28:26). Więc te dwa dni szabatu idą jeden za drugim, i dlatego nam trzeba rozpoczynać przygotowywać się do nich zawczasu, poczynając od piątku. Wszystkie zakupy i sprzątanie powinne być zrobione w piątek. Ponieważ gest Kołysania Snopów  zdarzył się o dziewiątej godzinie ranku, rankowe nabożeństwo (ofiara) na Pięćdziesiątnicę także zaczyna się w tym czasie.

święto Trąb

Pierwszy dzień Nowiu księżyca siódmego miesiąca to dzień święta Trąb. To święto obchodzi się jak szabat, a znaczy, powinniśmy zbierać się razem ze swoimi wierzącymi braćmi (Kpł 23:24,25; Lb 29:1). Ten dzień symbolizuje sobą dźwięk siódmej trąby, który ogłosi zwracanie Zbawiciela na ziemię, który pokona Szatana- Dzienną Gwiazdę i rządącego planety. Kiedy Chrystus przyjdzie na ziemię i zostanie w niej Królem, On przyniesie ze sobą porządek i Prawo Boże. Przejdzie niektóry czas po przyjściu Jezusa Chrystusa, po któremu Szatan będzie wtrącony do Czeluści (Ap 20:1-3).

Po zwracaniu Chrystusa na planetę odbędzie się Jego polączenie z wybranymi. To wydarzenie otrzyma nazwę wieczerzy małżeńskiej (Ap 19:7-10). W Ewangelii mówi się o tym, kto jest uważany za ,,wybranego”. Niektórzy z wybranych są nazwani zmarłymi (1Kor 15:6,18; 1Tes 4:13-16;2Pt 3:4). To są ludzie, którzy naśladowali Prawo Boże i zmarli poznawszy i oddawszy pokłony Jedynemu Prawdziwemu Bogu. Z nimi będe i ten, kto będzie żywy podczas przyjścia Zbawiciela. Z fizycznych istot oni zostaną duchowymi (1Kor 15:51-52). To będzie podobne do śmierci, ale ona przedłuży się tylko chwilę. Wszyscy ci ludzie po przyjściu Chrystusa będą znajdować się w Jerozolimie i pomagać Jemu rządzić planetą (patrz także Apokalipsę 20:4-6). Oni zostaną duchowymi istotami. To wydarzenie otrzyma nazwę pierwsze zmartwychwstanie. W Biblii to zmartwychwstanie nazywa się najlepszym (Hbr 11:35).

 

Oczyszczenie

Dziesiątego dnia siódmego miesiąca świętuje się Dzień oczyszczenia, który czci się jak szabat (Kpł 23:27-28; Lb 29:7). Ten dzień znaczy  uniewolnienie i wygnanie Szatana (Ap 20:1-3). To jest jeszcze jeden dzień, kiedy dorośli ochrzczoni członki Kościołu powinni przestrzegać postu z nadejściem ciemności dziewiątego dnia do zachodu słońca dziesiątego dnia siódmego miesiąca (Kpł 3:27-32). Ten, kto nie przestrzega postu tego dnia, jest nieprzyjemny Bogu (Kpł 23:29).

To jest czas, kiedy szatan jest oddzielony, a Zbawiciel i święci przygotowują ziemię do początku nowego Tysiąclecia. Ludziom trzeba będzie zorganizować się w swoich plemionach, w Jerozolimie będzie zbudowana świątynia, a niektórzy z tych, którzy zostaną królami i kapłanami, prosto potrzebują czas, żeby wyrosnąć i zostać dorosłymi.

święto Kuczek lub Namiotów

Piętnastego dnia dziesiątego miesiąca (Ciszry) nastaje święto Kuczek lub Namiotów. Pietnasty dzień to szabat i piwinniśmy znowu zbierać się z ludźmi Boga (Kpł 34:35; Lb 29:12). To jest trzeci raz, kiedy powinniśmy zbierać się tam, gdzie napisano imię Boga, i przynosić ofiarę. Ofiara przynosi się przed świtem piętnastego dnia (Pwt 16:16-17). święto Namiotów symbolizuję sobą czas, kiedy Jezus Chrystus razem ze świętymi przywróci Prawo Boże na planecie. Na tysiąc lat ziemia będzie zwolniona od władzy Szatana. Ludzie, którzy będą posłuchać Bożego Prawa, będą błogosławioni, zaś ludzie, którzy nie posłuchają, będą przeklęci.

W końcu tego tysiąclecia Szatan będzie zwolniony na krótki odstęp czasu, który pozostał do końca tysiąclecia (Ap 20:7). I znowu Szatan spróbuje omanić narody, żeby odwrócić ich od Jedynego Prawdziwego Boga (Ap 20:8). I ludzie znowu postaną przeciw Prawu Boga i zarządu Zbawiciela. Mesjasz i święci stłumią to ostatnie powstanie. Kłamstwo, złodziejstwo, zabójstwa i inne wady społeczeństwa będą rzucone do ognistego jeziora. Ono będzie płonąć wiecznie, służąc tym samym przypomnieniem dla każdego (Ap 19:19-20). Ono będzie wezwane przypominać ludziom, że wszystkiemu złemu nareszczie jest położony kres.

Niektórzy ludzie uważają to za piekielny ogień i myślą, że w nim będą wiecznie palić się ducze ludzi, którzy nie posłuchali Boga. Ale to jest nieprawda, ponieważ nasz Bóg jest miłosierny i On nie pozwoli żadnemu z nas wiecznie cierpieć.

Bóg mógł tworzyć wszystko istniejące, ale On mógł i niszczyć. Podobnie jak Jezus Chrystus, będąc duchową istotą, przyszedł na ziemię w obliczu ludzkim, Szatan i niektorzy aniołowie także zostaną ludźmi (Iz 14:16;Ez 28:16-19). Jak i wszyscy ludzie, którzy kiedykolwiek żyli na ziemi i nie znali dróg Pańskich, oni także otrzymają szansę zbliżyć się do Boga, żeby znowu zostać istotami duchowymi. Niemniej im już nigdy nie wolno zająć to miejsce, które oni zaimowali do powstania.

 

Ostatni wielki dzień

Ostatni wielki dzień czci się jak szabat (Kpł 23:26;Lb 29:35). On przedstawia sobą drugie zmartwychwstanie. To zmartwychwstanie nastąpi za tysiąc lat (Ap 20:5). To będzie zmartwychwstynie oświaty i poprawienia (J5:19). Wszyscy zmarli zmartwychwstaną i zostaną dwudziestoletnimi. Tylko wyobrażcie sobie, nawet ten, kto zmarł niemowlęciem i głębokim starcem – po zmartwychwstaniu będzie mieć dwadzieścia lat. Im będzie dano dwa jubileusza, to jest sto lat, dla poznania drog Pańskich i życia zgodnie z tymi drogami (Iz 65:20).

Bóg nie chce czyjejś śmierci (1Pt 3:9; 1Tm 2:4;Tt 2:11) lub czyjejś powtórnej śmierci. Po drugiej śmierci zmartwychwstania już nie będzie. Wszyscy ludzie od stworzenia świata, zaczynając od Adama i Ewy i kończąc  aniołami, otrzymają prawo zająć swoje miejsce w rządzie Boga.

I będą nowe niebiosa i nowa ziemia, a morza już nie będzie (Ap 21:1). I nowa Jerozolima zastępuje z nieba od Boga (Ap 21:10). Nie będzie księżyca i słońca, ponieważ chwała Boża będzie dawać nam światło, a Baranek (Chrystus) będzie oświętlać to miasto. W  świątynie będzie dwanaście bram, a wszyscy ludzie ziemi będą wchodzić do tych dwunastu bram zgodnie z dwunastu plemionami i dwunastu apostołami. I będzie Bóg ponad wszystkimi, i przez wszystkich, i we wszystkich nas (1Kor 15:28; Ef 4:6); i ludzie, i aniołowie będą pracować razem dla  wyrażenia pomysłu Boga. O następnym etapie w Biblii nie mówi się. Ale Bóg objaśni nam to, kiedy przyjdzie czas dowiedzieć się.

Wiele ludzi uważają, że święta i święte Dni wspomnięte w Biblii już odeszły w przeszłość. Ich czasem nazywają judejskimi świętymi Dniami, jednak one były dane całemu Izraelowi, chociaż Judea to tylko jedno z plemion Izraela. Niektórzy uważają, że plan uratowania Boga dla ludzkości ogranicza się do ukrzyżowania Chrystusa. Jednak Jego śmierć była tylko pierwszym etapem w procesie powracania ludzi do Boga po grzechu  Adama i Ewy. Więc, teraz wiemy, że ze Swoją śmiercią i zmartwychwstaniem Jezus Chrystus został pierwszym z owoców, który był przeniesiony w ofiarę i powrócił się do Boga.

Każde z święt symbolizuje to, że pomysł Boga jeszcze jest nie wykonany do końca i powinniśmy nasladować go. Bóg testamentował te święta Chrystusówi, a Chrystus – nam. Chrystus i Jego apostołowie przestregali Szabatu, Nowiu księżyca i innych święt (Kol 2:16). Kościół czcił Szabat, Nów księżyca i inne święta w ciągu więcej niż dwa tysiąc lat. W przyszłym tysiącleciu narody tak samo będą czcić wszystkie te święta (Iz 66:23; Za 14:16-19).

święta to czas radości. Powinniśmy czekać na ten czas, kiedy Chrystus wróci na ziemię i przywróci porządek Jedynego Prawdziwego Boga. I wtedy wszyscy będą obchodzić te same święta, które testamentował nam nasz Bóg Ojciec.